Hr. Ameríka

Síðustu föstudagskvöld hef ég horft (svona með öðru auganu) á ameríska piparsveininn reyna heilla n0kkrar dömur, eða öllu heldu nokkrar dömur reyna heilla hann. Að sjálfsögðu er piparsveinnin algjör fengur, a.m.k. svona á pappírunum og á mynd, læknir í hernum og með þetta fína boddý. Þessir þættir eru nú bara með þeim bestu gamanþáttum sem eru á skjánum þessa dagana. Að fylgjast með öllu þessu drama og handritstilfinningum stelpnanna er alveg óborganlegt. Allar eru þær búnar að finna hina sönnu ást með piparsveininum, finna fyrir sterkum tilfinningatenglsum og eru sko meira en lítið til í að giftast gaurnum, sama hvað gerist. Svo kemur samkeppnin nátturulega upp í stelpunum og þá keppast þær hvor við aðra að klaga í mannin, rífast um hver sé nógu þroskuð fyrir hann, hver sé of óþroskuð og hver sé of mikil drusla (en þessi druslugangur virðist felast í því að vera í of flegnum, stuttum kjól), svo skilur hann þær nátturúlega auðvitað mjög vel, eins og allir karlmenn myndu að sjálfsögðu gera ;) Þess á milli er hann svo með tunguna ofan í kokinu á einhverri og brosir svo blítt til þeirra með vel hvíttuðu tönnunum sínum, og ég hugsa nú að hann sé bara ágætisefni í búktalara því hann virðist sjaldnast hreyfa á sér munnin þegar hann talar. Það fer svo að líða að því brátt að hann velji sér eina "til að giftast", en fyrst þarf hann náttúrulega að sofa hjá þeim sem eftir eru, svo hann (nú eða þær) fari ekki að kaupa köttinn í sekknum.

Á meðan þett er allt að gerst sit ég og hlæ yfir þessu öllu saman, annað er bara ekki hægt. Aulahrollurinn kemur þó upp í manni af og til, en þetta er bara of mikið drama svo hægt sé að sleppa því að fylgjast með.